“Een heerlijk gevormd gezicht, zoals slechts één samengesteld kan worden, [die] tot kunstvaardigheid, kunstblik en kunstarbeid gevormd en bestemd [is]”
Aldus het gelaatkundig commentaar bij dit jongensportret. De auteur was een Zwitserse dominee en veelschrijver, Johann Kaspar Lavater. Tussen 1775 en 1778 publiceerde Lavater een vierdelig boekwerk, dat tot het eind van de negentiende eeuw gold als een standaardwerk op het gebied van de psychologische gelaatkunde: Physiognomische Fragmente zur Beförderung der Menschenkenntnis und Menschenliebe.
In totaal verschenen er tussen 1780 en 1850 rond de vijftig edities van Lavaters werk, in zo’n tien verschillende talen. Nederland was er vroeg bij: reeds in 1780-‘84 verscheen een integrale vertaling van de Fragmente. Niet vrij van opportunisme, had de auteur de passages over de Nederlandse volksaard hierin enigszins positief bijgekleurd….