Deze ‘machine’ werd rond 1775 ontwikkeld door de Zwitserse dominee J.C. Lavater.

Lavater gold als de grondlegger van de fysiognomie, de wetenschap die het uiterlijk gebruikte als sleutel voor psychologische kennis. Deze afbeelding is afkomstig uit zijn hoofdwerk, de Physiognomische Fragmente zur Beförderung der Menschenkenntnis und Menschenliebe (1775-1778).

Echte wetenschap

De fysiognomie was volgens Lavater een echte wetenschap, “net zo zeker als de geneeskunde, de natuurkunde en de theologie”. Het silhouet was volgens Lavater de ‘tekening van het wezenlijke’ van een gezicht, omdat het zich concentreerde op de vaste delen ervan. Met dit ‘apparaat’ kon hij op een zorgvuldig gestandaardiseerde wijze iemands profiel tekenen, dat vervolgens psychologisch geanalyseerd werd.

Het onderste deel van het gelaat weerspiegelde volgens Lavater fysieke aspecten: wilskracht, fysieke kracht en wellustigheid. Het middelste deel gaf aanwijzingen voor moraliteit en emotionaliteit, het voorhoofd was de graadmeter voor de intellectuele vermogens.