“Dit meisje heeft een goed en onschuldig karakter. Zij stelt zich tevreden met eenvoudige genoegens. Opsmuk en sieraden trekken haar niet, de eenvoudige dorpse gewoonten bevallen haar veel beter. Als ze verdrietig is komen de traantjes snel, maar ze is ook gemakkelijk te troosten, en vaak heeft ze al weer een glimlach om de lippen voordat de tranen zijn opgedroogd.”
Aldus een psychologische analyse uit 1806 van dit portret. De auteur was een Zwitserse dominee en veelschrijver, Johann Kaspar Lavater. Tussen 1775 en 1778 publiceerde Lavater een vierdelig boekwerk, dat tot het eind van de negentiende eeuw gold als een standaardwerk op het gebied van de psychologische gelaatkunde
Lavaters roem reikte tot in de hoogste kringen, en zijn woonplaats was een bedevaartsoord voor eenieder die op zoek was naar zelfkennis. Speciaal voor het dagelijks verkeer stelde hij twee pocketboekjes samen, ‘De draagbare Lavater’ en ‘De Lavater der dames’. Voor drie Franc kon men zo in het bezit komen van een gids ter grootte van zakbijbeltje, dat goede diensten kon bewijzen bij ontmoetingen met onbekenden.